|
Internet is een nog grotendeels ongereglementeerde transactieomgeving, waarop vrij aangeboden en weggenomen kan worden. Dat geldt ook voor met copyright beschermde producten uit de informatiesector. De media-industrie tracht met Digital Rights Management (DRM) het tij te keren en tegelijkertijd voordeel te halen uit een betere controle van het distributieproces. DRM is een techniek die het beheer van digitale rechten van makers of uitgevers vereenvoudigt. Onbewust heeft iedereen wel eens met DRM te maken gehad. Neem dat stuk tekst dat je wilde kopiëren en plakken van een website, terwijl de rechtermuisknop blijkt gedeactiveerd en de optie knippen/plakken uit het menu is verdwenen. Dat zijn eenvoudige DRM-toepassingen. DRM is in de meeste gevallen een type serversoftware. Het komt erop neer dat distributeurs van elektronische content de mogelijkheid hebben om de toegang van het publiek tot de content te controleren met behulp van een bepaalde codering. Naast het controleren van de identiteit van de gebruiker neemt de DRM-software in een aantal gevallen contact op met het financiële coördinatiecentrum voor het regelen van een betaling. |
Een toegevoegde functie van DRM is 'tracking and tracing' van digitale content. Bedrijven vinden het belangrijk te weten waar cruciale informatie binnen de organisatie zich bevindt. Bijvoorbeeld om processen te monitoren en voortgang te bewaken. In toenemende mate werken concurrenten tijdens projecten met elkaar samen in consortia. Die bedrijven wisselen informatie uit die vaak erg gevoelig is en waarvan je niet wilt dat die voor iedereen bereikbaar is of in verkeerde handen kan vallen. Een DRM-oplossing zorgt ervoor dat dit soort informatie beveiligd is. DRM is niet onomstreden, omdat het eveneens de privacy van consumenten kan aantasten en gebruiksrechten kan belemmeren.
|